Treintroubles

Drie weken niet met de trein. 3 weken geen gezeik. En 3 weken files. Dat dan weer wel.
Maar vanochtend begon het NS-feest weer. Op het station was het druk, en dat is
om kwart over 7 's ochtends erg verdacht op mijn kleine stationnetje. 'DE STOPTREIN NAAR ROTTERDAM CENTRAAL HEEFT CIRCA 10 MINUTEN VERTRAGING'
schalde de computergestuurde stem uit de speakers, daarmee de reden van de drukte aangevend.
Na 10 minuten werd deze melding overruled door een nieuwe, dit keer van een live stem,
met de weinig opbeurende opmerking dat de vertraging inmiddels was opgelopen tot 50 minuten. 'Have a nice day.' was het enige dat er nog aan miste.
Niet getreurd echter want lo and behold, een andere stoptrein verscheen luttele minuten later.
Een klein maar fijn treintje waar iedereen zo opeengestapeld in kwam te staan dat het
meer weg had van veevervoer dan van de geile NS commercials waarin de reizigers lekker hun benen strekken op de ruime stoelen in de dubbeldekselse trein terwijl buiten de rails ontdaan worden van die ellendige blaadjes.

Ik stond met mijn neus tegen een deur geklemd. Naar buiten kijken ging al snel niet meer omdat het raampje verrassend snel besloeg. Achter mij stonden twee meisjes de draak te steken met de  kist van Den Haas die vanmiddag op de middenstip geplaatst wordt.
Een station verder ging de deur open en persten er zich nog meer mensen in de trein.
Voor de open deur bleef een asiatisch vrouwtje staan. Ze keek naar binnen, piepte een paar keer  enthousiast 'DOEEEIII' en maakte er vertwijfelde zwaaibewegingen bij.
De zin: "Vanavond Tjaptjoi ?" herhaalde zich continue in mijn hoofd.
De man die naast mij was komen te staan was degene waar ze afscheid van aan het nemen was. En al stonden ze hooguit een meter uit elkaar, ze bleef maar gedag piepen en zwaaien. En de deur bleef maar open. Vervolgens vertelde ze hem dat ze van hem hield door met haar mond de woorden te vormen maar ze niet uit te spreken, gevolgd door wederom een, wel verbale, 'DOEEI'.
Het feit dat minstens 5 mensen in de trein haar aan stonden te kijken deerde haar niet,
maar de man in kwestie wist klaarblijkelijk niet goed wat ie er mee aan moest. Een
minzaam lachje was alles dat hij tentoon spreidde. Een zwaai terug kon er pas vanaf toen
de deuren dichtgingen en de trein begon te bewegen.

Ah ja. Ik heb de trein wel gemist hoor... maar ik ga toch maar eens een auto kopen denk ik.

580 keer bekeken. |@ 11:15 cet

REACTIES:

Zippy -
Die auto zou ik overslaan als ik jou was en direct voor een motor gaan. Ik heb mijn middels mijn tweewieler mij filestress omgezet in fileplezier!

27 september 2004 13:55 cet